Τι είναι ο Σακχαρώδης Διαβήτης Κύησης;

 

Ο  Διαβήτης κύησης είναι οι αυξημένες τιμές σακχάρου στο αίμα, με έναρξη ή πρώτη αναγνώριση στην εγκυμοσύνη. Εκδηλώνεται συνήθως μετά την 24η εβδομάδα, ενώ έγκυες με υψηλά σάκχαρα νωρίτερα στη διάρκεια της εγκυμοσύνης ενδέχεται να πάσχουν από προ-διαβήτη ή σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2.

Κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης εκκρίνονται από τον πλακούντα  ορμόνες που προκαλούν αντίσταση  στην ινσουλίνη (ορμόνη που παράγεται από το πάγκρεας με σκοπό να ρυθμίζει το σάκχαρό του οργανισμού). Το αποτέλεσμα είναι να αυξάνονται τα επίπεδα σακχάρου  στο αίμα  και το αυξημένο σάκχαρο να περνάει  μέσω του πλακούντα στο έμβρυο.

Ο διαβήτης κύησης είναι συχνή διαταραχή και επηρεάζει το 4-13% των κυήσεων (αναλόγως του πληθυσμού που εξετάζεται).

 

Πώς γίνεται η διάγνωση;

 

Η διάγνωση γίνεται μεταξύ 24ης και 28ης εβδομάδας.  Είναι  εργαστηριακή και πραγματοποιείται σε μικροβιολογικό εργαστήριο με την καμπύλη σακχάρου  λαμβάνοντας 75 gr γλυκόζης. Η δοκιμασία πρέπει να γίνεται το πρωί νηστική  μετά από 8ωρη-12ωρη νηστεία.

Οι φυσιολογικές τιμές στην καμπύλη σακχάρου (με 75 γραμμάρια γλυκόζης) είναι:

Σάκχαρο νηστείας: μικρότερο του 92  mg/dL

Σάκχαρο σε 60 λεπτά: μικρότερο του 180 mg/dL

Σάκχαρο σε 120 λεπτά: μικρότερο του 153  mg/dL

Αν μία ή περισσότερες τιμές είναι ίσες ή μεγαλύτερες από τα ανωτέρω όρια, τότε έχουμε διάγνωση: Σακχαρώδης Διαβήτης Κύησης.

 

Σε ειδικές περιπτώσεις μπορεί ο θεράπων ιατρός  να ζητήσει την εξέταση και νωρίτερα από την 24η εβδομάδα κύησης (σε αυτή την περίπτωση γίνεται μέτρηση σακχάρου νηστείας πριν, και 60 λεπτά μετά από τη χορήγηση 50 gr γλυκόζης).

 

Ποια είναι η θεραπεία;

 

Ο στόχος είναι η διατήρηση του σακχάρου αίματος στα φυσιολογικά για την κύηση επίπεδα.  Αυτό επιτυγχάνεται με τους εξής τρόπους:

1.    Δίαιτα και άσκηση (όσο το επιτρέπει η εγκυμοσύνη)
Η κατανάλωση θερμίδων πρέπει να εξατομικεύεται ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε εγκύου. Στόχος είναι μια σωστή διατροφή χωρίς υπερβολική στέρηση των υδατανθράκων και χωρίς υποσιτισμό του εμβρύου. Εφ’ όσον δεν υπάρχει  αντένδειξη,  συνιστάται ελαφρά άσκηση επί μισή ώρα καθημερινά, κυρίως μετά τα γεύματα.

2.    Αυτοέλεγχος σακχάρου. Απαραίτητος είναι ο έλεγχος του σακχάρου 4-6  φορές ημερησίως (το πρωί νήστις και 1 ώρα μετά τα τρία κύρια γεύματα). Αυτό επιτυγχάνεται με τη μέτρηση του σακχάρου από την ίδια την έγκυο  με τη χρήση μετρητή γλυκόζης.

3.    Χορήγηση ινσουλίνης. Όταν δεν επιτυγχάνεται σωστή ρύθμιση του σακχάρου  ή υπάρχουν υπερηχογραφικές ενδείξεις, τότε η έγκυος θα χρειαστεί θεραπεία με ινσουλίνη βραδείας, ενδιάμεσης ή ταχείας δράσης. Η ινσουλίνη είναι ασφαλής για το έμβρυο. Ο ειδικός ιατρός  θα ενημερώσει αναλυτικά την έγκυο  και θα επιμεληθεί της δοσολογίας και του τρόπου χορήγησης της ινσουλίνης.

 

Διαβήτης κύησης και τοκετός

 

Σε έγκυες με καλή ρύθμιση του σακχάρου, ο σακχαρώδης διαβήτης κύησης  δεν αποτελεί από μόνος του ένδειξη για καισαρική τομή. Όταν η  ρύθμιση του σακχάρου είναι ικανοποιητική και εφόσον δεν υπάρχουν ισχυρές μαιευτικές ενδείξεις, προτείνεται ο  φυσιολογικό τοκετός.

 

Διαβήτης στη λοχεία

 

Μετά τον τοκετό  γίνεται έλεγχος των τιμών σακχάρου.  Δύο μήνες μετά, γίνεται εξέταση καμπύλης σακχάρου (με 75 gr γλυκόζης). Ο έλεγχος επαναλαμβάνεται ανά τακτικά χρονικά διαστήματα, καθώς οι γυναίκες αυτές έχουν πιθανότητα ανάπτυξης διαβήτη. Δεδομένου δε του αυξημένου κινδύνου για καρδιαγγειακή νόσο και μεταβολικό σύνδρομο, είναι απαραίτητη η  προσοχή στον μετέπειτα τρόπο ζωής γενικότερα.

 

Τι μπορεί να προκαλέσει ο αδιάγνωστος ή αθεράπευτος σακχαρώδης διαβήτης  στο έμβρυο;

 

– Αυξημένο βάρος  γέννησης του νεογνού (μακροσωμία)

– Εμβρυική οργανομεγαλία

– Πολυυδράμνιο (αυξημένο αμνιακό υγρό)

– Σύνδρομο αναπνευστικής δυσχέρειας

– Υπογλυκαιμία μετά τον τοκετό

– Μυοκαρδιοπάθεια

– Αυξημένο κίνδυνο νεογνικού θανάτου

 

Τονίζουμε ότι τα υψηλά σάκχαρα επιφέρουν επιπλοκές και όχι η χρήση της ινσουλίνης